Время на графике указано не по Гринвичу

Նոր մամայիս հետ ընկել էինք նոստալգիայի գիրկը. հիշել էինք, թե տասը տարի առաջ ձմեռն ու Նոր տարին ինչպես էինք դիմավորում: Ու համեմատում էինք այսօրվա հետ: Համեմատելու բան չի: Ու որ զգում ես, թե ինչքան բան ա փոխվել ընդամենը տասը տարում....կոնկրետ ես պատկերացրեցի, թե տասը տարի հետո ինչքան բան  ուրիշ կլինի: Դեպի լավը (խայտառակ լավատես եմ, չէ?)))
 Հետաքրքիրն ինչն ա. ինչքան վատ բաներ կային, մի տեսակ մշուշով են պատված: Պետք ա ինձ հիշեցնեն, որ հիշեմ: Ու լիքը բան էդպես էլ  չեմ հիշում: Ոնց որ բլոկ դրած լինեն էդ մինուս ստատուսով հիշողությունների վրա:
Փոխարենը ահավոր վառ տպավորվել ա էս տեսարանը`  5 թե 6 տարեկան էի, ու Ամանորի նախօրեն էր: Ամբողջ տարի մերոնցից մեեեծ տիկնիկ էի ուզում: Իմոնք փոքր էին, իսկ ես ուզում էին, որ իմ հասակի լինի ու շատ սիրուն, երկար մազերով: Երևի ուզում էի իմ չափսերի ընկեր ունենալ, որովհետև էդ ընթացքում մի տեսակ իզոլացված եմ եղել: Էդ օրն արթնացա ու անկողնուս կողքը տեսա ինչ-որ մեկի ձեռքը: Բայց մեծ մարդու ձեռք չէր, փոքր էր` իմի չափ: Զարմացա, մտածեցի միակ ընկերուհուս թաթիկն ա  (ինքն ուկրաինուհի էր, փախստականներ էին): Բայց հետո որ նորմալ արթնացա, հասկացա որ աբսուրդ ա: Ձեռքս տարա, որ բռնեմ ու տեսա, որ տիկնիկ ա: Գլուխս թեքեցի` աթոռի վրա նստած ա: Գերմանական տիկնիկ էր: Մեեեեեեեծ ու սիրուն, ոնց ես ուզել էի: Էլ չասեմ, թե վիճակս ինչ էր :D Ինքը դարձավ ինձ համար մի կյանք: Ինձնից լավ էի հոգ տանում իր մասին:
 Հետո նույն օրը  պապիս տանից դուրս եկավ ու ոչ մեկին ոչինչ չասեց: Չհասկացանք, ուր ա գնում: Երեկոյան կողմ զանգը տվեցին ու ես թռա բացելու: Բացեցի, ու առաջին բանը, որ տեսա` դռնից մեծ եղևնին էր: Պապիս տակը չէր երևում :D Ու կանաաաչ, խելքահան անող հոտով (ինձ թվում ա, ես հոտային հիշողություն ունեմ): Զարդարեցինք իրան: Դառավ միսս եղևնի` տիեզերքի մասշտաբով :D Մի քանի օր էդ սենյակից ինձ զոռով էին  քշում:  Ու երկու ամիս տնից իր հոտն էր գալիս: Անգամ հիմա էլ, որ գնում եմ տատիկիս տուն, ու անցնում եմ բազմոցի մոտով,  թվում  է, զգում եմ էդ հոտը :)

Ինձ թվում էր, ուշ քնելս վատ լինելուս հետ ա կապված: Պարզվում ա, հակառակն ա. որ իսկապես վատ եմ լինում, տասնմեկից քնում եմ:
Հիմա արթուն եմ :D
Եթե դեռ արթուն մարդ կա` բարի գիշեր:
Հ.Գ. Հուսով եմ`  նապոն չի խանգարի անուշ երազներ տեսնել :D

Иногда, бывает, что день вроде бы и начался,  да никакого волшебства в нем нет. Да что там...вообще ничего нет. Даже не пахнет. Потом бац- и на тебе. Волшебсто-БОЛЬШЕбство. И все становится другим. И как это у них получается? У людей.  Как они  создают это?
Может абес фабес картофлябес еще действует?

Քանի որ էսօր առանձնապես բան չունեի անելու, որոշեցի դարակներս  մի փոքր կարգի բերել, կամ էլ, ոնց ես եմ ասում, գլխադարանս: Կարկանդակի պարտեզները չեմ ընկնի, ուղղակի հետին թվով մի պստիկ անոնս:
Մի տարվա ընթացքում շատ բան եղավ: Ահագին բան էլ չեղավ, բայց, կարծում եմ, շատ սովորական բան ա, ու ճանճից փիղ սարքելու ժամանակը չի: Հանգիստ, տխուր բաներից չեմ խոսելու :)  Ահագին բան հասկացա, մի էդքան էլ մնաց չհասկացված: Մի բան հաստատ հասկացա. ինձ շատ լույս ա պետք հետագայում: Բարի ու տաք լույս:
 Վաղվանից կսկսեմ տոնին պատրաստվել: Որոշել ենք, որ էս տարի շատ ուրախ ենք անցկացնելու: Միամտաբար կարծում եմ, որ ինչպես այն կանցկացնես....և այլն:)  Շատ լավ բաներ եմ խլել տարուց, ու, հուսով եմ, դրանք հետս կմնան հետագայում: Ավելորդ կեղտն ու փոշին սրբեցի, չնայած նմանվում էի էն մարդուն, ով ափսոսում ա հին իրերը գցել, որովհետև իրենք շատ հարազատ են: Բայց մինչև հինը չթողնես, նորի մեջ միշտ քեզ խորթ ես զգալու: Չէ, չեմ ուզում ասել, որ լրիվ  անսիրտ եմ ու դա շատ հեշտ տրվեց: Բայց տրվեց :)
Անկեղծորեն ուրախ եմ, որ լիքը լավ մարդ ճանաչեցի էս տարի: Թե իրական կյանքում, թե էստեղ` ԿՄ-ում: Ու ընկերներիս էջը բացելուց ահագին ուրախանում եմ: Ուզում եմ բոլորիդ մոտ տարին լավը լինի: Ու, ընդհանրապես, երջանիկ եղեք (էսօր մոտս պրիմիտիվ ռոմանտիզմի նոպա է, թող  ներեն ինձ իմ բարի մուլատները)
Չգիտեմ գրառումներիս բնույթը կփոխվի, թե կմնա նույնը, բայց խոստանում եմ արհեստական չլինել: Ինչ կա, էն էլ կգրեմ: Երևի կլինեն մարդիկ, ում կհետաքրքրեն 37 համարի ոտնահետքերս :D
 Էսքան բան :)
Ինքս տոների մեծ սիրահար չեմ, բայց երևի իրենք լավ բաներ են: Լիքը մեծ ծրագրեր կան, որ նոր տարում իրագործման են սպասում: Ինձ հաջողություն եմ ցանկանում:
 Լաաավ ուրախացեք:
Հ. Գ. Ձմեռ Պապիկից էնքան բան եմ ուզել, որ խեղճ  ծերուկը երևի ողնաշարի  պրոբլեմներ ունենա:

 Мне на все наплевать в последнее время. И не наплевать мне только на то, что мне на все наплевать. И это меня беспокоит. (c)

Спонсор хорошего настроения - zzz0mbie 

Ոչ մի բանի հետ չհամեմատվող զգացողություն ա, երբ նկատում ես, որ նախագծած ու երկար ժամանակ մշակածդ մեխանիզմը սկսեց աշխատել: Բառերով բացատրել հնարավոր չի: Մի մետր սեփական աչքերումդ բարձրանում ես: Հանաք բան չի` հասար նրան, ինչն անհասանելի էր թվում հենց քեզ: Ու միայն էդ ժամանակ ես զգում, թե ինչքան ճիշտ էր իրենից ձեռք չքաշելն  ամեն անգամ, երբ ինքն Էվերեստ էր թվում:
Տեսնենք հաջորդ` դեռ մշակման փուլում հանգստացողի հետ երբ հաշիվներս կմաքրեմ ))